Op zondag 26 juli stond de Koninklijke Stadsfanfaren Izegem op het podium van de Rodahal in Kerkrade voor het Wereld Muziek Concours 2026. Na maanden van intensieve voorbereiding, talloze repetities, concerten, extra repetitiemomenten en vooral heel veel inzet van onze muzikanten, dirigent en volledige entourage, was het moment eindelijk aangebroken.
En wat zijn we trots op wat we daar hebben neergezet.
Samen naar Kerkrade
Een WMC-deelname is veel meer dan een optreden van enkele tientallen minuten. Achter die ene wedstrijdprestatie schuilt een lange weg. Een weg van muziek instuderen, details bijschaven, luisteren naar elkaar, moeilijke passages telkens opnieuw aanpakken en samen zoeken naar datgene wat een uitvoering bijzonder maakt.
We trokken naar Kerkrade met een ambitieus programma, waarin we verschillende muzikale werelden samenbrachten: van de energie van Steam! van Klaas Coulembier, over de rijke klankwereld van Vita Aeterna Variations van Alexander Comitas en het solistische Soul Print van Dieter Limbourg, tot het indrukwekkende A Brussels Requiem van Bert Appermont.
Een programma dat het uiterste van ons vroeg, maar tegelijk ook perfect liet zien waar onze fanfare voor staat: muzikaliteit, technische uitdaging, enthousiasme en vooral samen muziek maken.
En knallen deden we!
Toen we het podium verlieten, wisten we één ding zeker: we hadden alles gegeven.
We hebben onszelf uitgedaagd, onze muzikale grenzen opgezocht en met overtuiging laten horen waar we als orkest vandaag staan.
De reacties op onze uitvoering waren bijzonder positief. Onze technische beheersing, orkestklank, solistische prestaties en de energie waarmee we het programma brachten, werden sterk gewaardeerd. Ook de finale van A Brussels Requiem vormde een krachtig slot van onze wedstrijdprestatie.
En toen kwam de ontlading...
Een staande ovatie van het publiek. Een moment waarop alle inspanningen, alle repetities en alle momenten waarop we nog nét dat tikkeltje beter wilden worden, even samenkwamen.
Derde plaats op het Wereld Muziek Concours
Met 93,70 punten behaalden we uiteindelijk een prachtige derde plaats in de Concertdivisie Fanfare.
Een bronzen medaille op het WMC, in de hoogste divisie. Daar mogen we bijzonder trots op zijn.
We zijn ontzettend blij met deze score, maar het verhaal erachter is minstens zo belangrijk.
Maandenlang hebben we gebouwd aan deze uitvoering. We hebben hard gewerkt, grenzen verlegd en elkaar telkens opnieuw uitgedaagd om beter te worden. Dat we uiteindelijk samen op dat podium stonden en alles konden geven, is misschien wel onze grootste winst.
Trots, maar vooral ook honger naar meer
Een wedstrijd als het WMC maakt tegelijk duidelijk dat muzikale groei nooit stopt.
Op dit niveau zijn de verschillen klein. Details maken het verschil. Balans, dynamiek, verfijning, transparantie en interpretatie zijn elementen waarin je als orkest telkens opnieuw kunt blijven groeien.
En precies dat maakt ons enthousiast.
We kijken met ontzettend veel trots terug op onze WMC-deelname, maar we kijken minstens even graag vooruit.
Want deze ervaring geeft ons energie en motivatie om verder te groeien, nieuwe uitdagingen aan te gaan en samen nieuwe muzikale projecten te realiseren.
Maar bovenal zijn we trots op onze muzikanten. Op de inzet, het engagement en de vele uren die in dit traject zijn gekropen. Op Bjorn Verschoore voor zijn sterke solistische bijdrage in Soul Print. Op Hans Demeurisse voor zijn muzikale leiding. En op iedereen die achter de schermen mee zorgde dat we dit avontuur konden aangaan.
Van repetitielokaal tot Rodahal.
Van de eerste noot tot de laatste noot van A Brussels Requiem.
We hebben alles gegeven. En daar mogen we trots op zijn.
Nu kijken we vooruit. Met nieuwe energie, nieuwe plannen en vooral veel goesting om verder te bouwen aan wat we samen aan het maken zijn.
FORZA KSFI!